Jakie są dokumenty księgowe? Kompletny przewodnik

Rachunkowość opiera się na dokumentach – ale nie każdy dokument jest dowodem księgowym. Różnica między fakturą, notą, dowodem wewnętrznym a paragonem z NIP potrafi mieć poważne konsekwencje podatkowe. Ten artykuł wyjaśnia, jakie są rodzaje dokumentów księgowych, co każdy z nich musi zawierać i jak długo należy je przechowywać.

Najważniejsze informacje z tego artykułu:

• Dokumenty księgowe to dowody potwierdzające operacje gospodarcze, stanowiące podstawę zapisu w księgach rachunkowych – nie każdy dokument związany z działalnością automatycznie spełnia tę funkcję.
• Podstawowy podział obejmuje dowody zewnętrzne obce, zewnętrzne własne i wewnętrzne, a każda z tych grup ma inne zastosowanie i ograniczenia.
• Prawidłowy dowód księgowy musi zawierać określone elementy z art. 21 ustawy o rachunkowości – brak choćby jednego może dyskwalifikować go jako podstawę zapisu.
• Dokumenty kasowe, bankowe, magazynowe, płacowe i inwentaryzacyjne tworzą odrębne, szczegółowe kategorie z własnymi zasadami obiegu i kontroli.
• Dowody księgowe przechowuje się co do zasady przez 5 lat, ale dla niektórych kategorii, takich jak listy płac czy dokumenty środków trwałych, obowiązują dłuższe okresy.

Jakie są dokumenty księgowe – podział i przykłady

Dokument księgowy to dowód, który potwierdza wystąpienie operacji gospodarczej i stanowi podstawę zapisu w księgach rachunkowych. Wynika to z ustawy o rachunkowości, która wymaga, by operacje były ujmowane zgodnie z ich treścią ekonomiczną, na podstawie właściwych dowodów, w porządku chronologicznym i systematycznym.

Ważne rozróżnienie: dokument może mieć znaczenie gospodarcze, prawne lub podatkowe, ale nie każdy taki dokument jest automatycznie dowodem księgowym. Umowa, zamówienie czy korespondencja handlowa pełnią funkcję pomocniczą – zapis w księgach powinien mieć podstawę w dokumencie spełniającym wymogi rachunkowości albo w prawidłowo skonstruowanym dowodzie zastępczym lub rozliczeniowym.

Dowody księgowe dzieli się na kilka podstawowych kategorii:

• Dowody źródłowe zewnętrzne obce – otrzymywane od kontrahentów.
• Dowody źródłowe zewnętrzne własne – wystawiane przez jednostkę i przekazywane kontrahentom.
• Dowody wewnętrzne – dokumentujące operacje wewnątrz jednostki.
• Dowody zbiorcze – ujmujące jednym zapisem wiele dokumentów źródłowych.
• Dowody korygujące – służące do poprawiania błędnych zapisów.
• Dowody zastępcze – tymczasowo dokumentujące operację do czasu otrzymania dokumentu zewnętrznego.
• Dowody rozliczeniowe – przyporządkowujące wcześniej ujęte operacje według kryteriów klasyfikacyjnych.

Dowody zewnętrzne obce – co przychodzi od kontrahenta

To dokumenty otrzymywane od innych podmiotów, potwierdzające zakup towarów, materiałów lub usług.

Należą do nich:

• faktury zakupu,
• faktury korygujące,
• rachunki wystawiane przez podmioty niebędące podatnikami VAT,
• noty obciążeniowe i uznaniowe,
• wyciągi bankowe,
• dokumenty celne,
• protokoły rozliczeń z kontrahentami, jeżeli potwierdzają operację gospodarczą.

Przy zakupach magazynowych sama faktura często nie wystarcza do prawidłowego ujęcia operacji. Potrzebne są też dokumenty przyjęcia towaru, protokoły odbioru czy dowody rozbieżności ilościowych. Wynika to z konieczności wykazania nie tylko faktu wystawienia faktury, ale też rzeczywistego wykonania transakcji.

Warto pamiętać o jednej kwestii, która w praktyce bywa pomijana: nota obciążeniowa lub uznaniowa służy do rozliczeń poza VAT – kar umownych, odszkodowań, zwrotu kosztów, które nie podlegają opodatkowaniu jako dostawa towaru lub usługa. To nie jest dokument fakturowy i nie daje prawa do odliczenia VAT.

Dowody zewnętrzne własne – co wystawiamy kontrahentowi

Tę grupę stanowią dokumenty wystawiane przez jednostkę i przekazywane na zewnątrz:

• faktury sprzedaży,
• faktury korygujące wystawiane przez sprzedawcę,
• dokumenty sprzedaży wystawiane na podstawie ewidencji,
• dokumenty wydania towarów,
• noty wystawiane kontrahentom, jeżeli przepisy dopuszczają ich zastosowanie.

Faktura sprzedaży pełni jednocześnie kilka funkcji – potwierdza wykonanie dostawy lub usługi, określa wysokość należności cywilnoprawnej, dokumentuje podstawę opodatkowania VAT i tworzy ślad audytowy pomiędzy transakcją, płatnością i zapisem księgowym. To dlatego jej opis operacji musi być wystarczająco konkretny.

Ogólne określenia takie jak „usługi marketingowe” czy „usługi doradcze” mogą być niewystarczające, jeśli nie pozwalają ustalić zakresu świadczenia, jego związku z działalnością i sposobu rozliczenia. Orzecznictwo unijne wymaga, by opis umożliwiał identyfikację rzeczywistej transakcji.

Jedna rzecz, którą wiele osób wciąż uważa za obowiązkową: od 2004 r. faktura VAT nie wymaga podpisu ani pieczątki. Ich brak nie czyni faktury wadliwą.

Dowody wewnętrzne – dokumentacja wewnątrz jednostki

Dokumenty wewnętrzne potwierdzają operacje zachodzące wewnątrz jednostki albo takie, których nie potwierdza żaden zewnętrzny dokument źródłowy.

Przykłady:

• polecenia księgowania (PK),
• raporty kasowe,
• dokumenty przyjęcia i wydania składników majątku,
• dokumenty przesunięcia międzymagazynowego,
• protokoły likwidacji środków trwałych,
• protokoły inwentaryzacyjne,
• rozliczenia amortyzacji i rozliczenia międzyokresowe kosztów,
• listy płac i dokumenty rozliczenia wynagrodzeń,
• rozliczenia delegacji.

Dowód wewnętrzny może dokumentować wydatki bez faktury – na przykład zakup produktów roślinnych od rolnika ryczałtowego, opłaty sądowe czy diety z tytułu podróży służbowej właściciela. Jednak ustawa ogranicza stosowanie dowodów zastępczych – nie można w ten sposób dokumentować zakupów opodatkowanych VAT ani skupu metali nieżelaznych od ludności.

Warto też wiedzieć, że dowód PK (polecenie księgowania) nie dokumentuje operacji zewnętrznej. Służy wyłącznie do zapisów wewnętrznych, korekt i przeksięgowań – nie może zastępować faktury w sytuacji, gdy faktura jest wymagana.

Wskazówka: Jeżeli wystawiasz dowód zastępczy, pamiętaj o rozliczeniu go po otrzymaniu właściwego dokumentu zewnętrznego. Brak tego kroku często prowadzi do podwójnego ujęcia tej samej operacji w księgach.

Dowody zbiorcze, korygujące i rozliczeniowe

Dowody zbiorcze służą do ujęcia jednym zapisem wielu dokumentów źródłowych – na przykład dziennego zestawienia sprzedaży lub zestawienia raportów kasowych. Warunkiem ich stosowania jest możliwość jednoznacznego wskazania wszystkich dokumentów objętych dowodem. Dowód zbiorczy nie eliminuje obowiązku przechowywania dokumentów źródłowych.

Dowody korygujące to odrębna kategoria, na którą składają się:

• faktura korygująca,
• nota korygująca (stosowana w zakresie dopuszczonym przepisami VAT),
• polecenie księgowania korygujące zapis,
• dokument stwierdzający korektę błędu ujawnionego podczas kontroli.

Korekta w księgach powinna pozostawiać ślad pierwotnego zapisu – nie wolno usuwać błędnych zapisów bez możliwości ustalenia ich treści, daty i przyczyny zmiany.

Dowody rozliczeniowe natomiast nie potwierdzają nowych operacji. Służą do przyporządkowania wcześniej ujętych zdarzeń do właściwego okresu, projektu, konta lub kategorii kosztowej – na przykład przy rozliczeniu kosztów wspólnych, różnic kursowych, odpisów amortyzacyjnych czy rezerw.

Co powinien zawierać prawidłowy dokument księgowy?

Zakres obowiązkowych elementów wynika z art. 21 ustawy o rachunkowości. Brak choćby jednego z nich technicznie dyskwalifikuje dokument jako podstawę zapisu w księgach. Dokument musi zawierać:

1. Rodzaj dowodu i jego numer identyfikacyjny.
2. Oznaczenie stron operacji – nazwy i adresy.
3. Opis operacji oraz jej wartość, a jeśli to możliwe, także ilość w jednostkach naturalnych.
4. Datę dokonania operacji.
5. Datę sporządzenia dowodu, jeżeli różni się od daty operacji.
6. Podpis wystawcy.
7. Podpis osoby, której wydano albo od której przyjęto składniki aktywów, jeśli dokument ich dotyczy.
8. Potwierdzenie sprawdzenia dowodu.
9. Dekretację – kwalifikację do ujęcia w księgach, obejmującą miesiąc i sposób ujęcia.
10. Podpis osoby odpowiedzialnej za sprawdzenie i dekretację.

Prawidłowy dowód księgowy powinien pozwalać odpowiedzieć na sześć pytań: co się wydarzyło, kiedy, kogo dotyczyło, jaka była wartość operacji, kto ją udokumentował lub zatwierdził oraz w jaki sposób ujęto ją w księgach.

Ustawa dopuszcza w określonych przypadkach odstąpienie od niektórych danych, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów lub charakteru dokumentu. Nie oznacza to jednak, że można pomijać informacje pozwalające ustalić przedmiot, wartość, datę i strony operacji.

Faktura elektroniczna, PDF i KSeF – czym się różnią?

Faktura przesłana mailem w formacie PDF jest dokumentem elektronicznym, ale nie jest tym samym co faktura ustrukturyzowana. Faktura ustrukturyzowana ma określoną strukturę danych i jest wystawiana oraz odbierana w Krajowym Systemie e-Faktur (KSeF).

Obowiązek KSeF jest wdrażany etapami. Od 1 lutego 2026 r. dotyczy największych podmiotów, od 1 kwietnia 2026 r. – pozostałych przedsiębiorców. Do końca 2026 r. przewidziano wyjątki, między innymi dla faktur wystawianych poza KSeF, gdy miesięczna wartość sprzedaży nie przekracza 10 000 zł brutto, oraz dla faktur wystawianych przy użyciu kas rejestrujących.

W KSeF datą wystawienia faktury jest dzień przesłania jej do systemu, a faktura jest uznawana za otrzymaną w dniu przydzielenia numeru KSeF. To zmienia moment powstania obowiązku podatkowego i sposób numeracji faktur – co ma bezpośrednie przełożenie na terminy rozliczeń VAT.

KSeF nie zastępuje całego procesu księgowego. System potwierdza istnienie faktury i zapewnia jej dostępność, ale jednostka nadal musi samodzielnie:

• zweryfikować zasadność gospodarczą wydatku,
• ustalić właściwy okres ujęcia,
• rozpoznać środek trwały lub koszt,
• dokonać dekretacji i uzgodnić płatność,
• zarchiwizować dokumenty uzupełniające.

Faktury ustrukturyzowane są przechowywane w KSeF przez 10 lat, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione. Warto mieć przy tym procedury archiwizacyjne obejmujące też dokumenty towarzyszące – umowy, protokoły odbioru, zamówienia.

Dokumenty kasowe i bankowe – jak potwierdzać operacje gotówkowe i bezgotówkowe

Dokumenty kasowe obejmują:

• Raport kasowy – zestawienie operacji gotówkowych w danym dniu lub innym okresie.
• KP (dowód wpłaty) – potwierdzenie przyjęcia gotówki do kasy.
• KW (dowód wypłaty) – potwierdzenie wydania gotówki z kasy.
• Pokwitowanie, rozliczenie zaliczki, rozliczenie delegacji – dokumenty towarzyszące rozliczeniom pracowniczym.
• Protokół różnic kasowych – dokument ujawniający i wyjaśniający niedobory lub nadwyżki.

Raport kasowy musi zapewniać ciągłość salda – saldo początkowe plus wpłaty minus wypłaty musi odpowiadać fizycznemu stanowi kasy. Każda pozycja raportu powinna być powiązana z konkretnym dowodem źródłowym. Nieprawidłowości wymagają udokumentowania i wyjaśnienia, a nie tylko technicznego wyrównania liczb.

Po stronie dokumentów bankowych podstawowy dokument to wyciąg bankowy. Może on stanowić podstawę ujęcia operacji, jeżeli pozwala ustalić datę, kwotę, strony i charakter transakcji. Przy przelewach zbiorczych konieczne jest dodatkowe powiązanie płatności z konkretnymi fakturami lub rozrachunkami. Sama kwota na wyciągu bez identyfikacji tytułu nie wystarczy do prawidłowego ujęcia.

Dokumenty magazynowe – skróty, które warto znać

Dokumenty magazynowe potwierdzają ruch rzeczowych składników aktywów i są podstawą prowadzenia ewidencji zapasów.

• PZ – przyjęcie zewnętrzne – przyjęcie towarów lub materiałów od dostawcy.
• WZ – wydanie zewnętrzne – wydanie towarów odbiorcy.
• PW – przyjęcie wewnętrzne – przyjęcie do magazynu z produkcji lub innej jednostki.
• RW – rozchód wewnętrzny – wydanie materiałów do zużycia w działalności.
• MM – przesunięcie międzymagazynowe – zmiana miejsca składowania bez zmiany właściciela.
• ZW – zwrot wewnętrzny lub zewnętrzny – cofnięcie wcześniejszego wydania.

Dokument magazynowy nie zawsze dokumentuje koszt lub przychód. Może potwierdzać wyłącznie zmianę miejsca przechowywania lub klasyfikację zapasu. Dopiero połączenie dokumentu magazynowego z fakturą, kalkulacją kosztu wytworzenia albo dokumentem sprzedaży pozwala ustalić wpływ na wynik finansowy.

Szczegóły dotyczące tego, jak wystawić dokument PZ i kiedy jest wymagany, opisuję w osobnym artykule. Podobnie zasady wystawiania dokumentu RW mają swoje specyficzne reguły, które warto znać przy prowadzeniu ewidencji magazynowej.

Wskazówka: Jeśli korzystasz z systemu magazynowego powiązanego z systemem finansowo-księgowym, upewnij się, że każdy dokument magazynowy jest automatycznie powiązany z właściwą fakturą lub dowodem źródłowym – brak tego powiązania to jeden z typowych błędów, który wychodzi na jaw dopiero podczas inwentaryzacji lub kontroli.

Środki trwałe – jakie dokumenty są potrzebne przez cały cykl życia składnika?

Dokumentacja dotycząca środków trwałych obejmuje cały cykl – od nabycia po likwidację:

• faktura nabycia,
• protokół przyjęcia środka trwałego,
• dokument OT – przyjęcie do użytkowania,
• dokument MT – zmiana miejsca użytkowania,
• protokół ulepszenia,
• dokument LT – likwidacja środka trwałego,
• dokument potwierdzający zmianę wartości początkowej,
• tabela amortyzacyjna.

Dokument OT powinien pozwalać ustalić datę przyjęcia do używania, wartość początkową, miejsce użytkowania, osobę odpowiedzialną, numer inwentarzowy, klasyfikację środka trwałego i przyjętą metodę amortyzacji. Samo wystawienie faktury zakupu nie uruchamia amortyzacji. Decyduje moment, gdy składnik jest kompletny, zdatny do używania i faktycznie przyjęty do użytkowania – dopiero wtedy wystawia się OT i rozpoczyna odpisy. To rozróżnienie ma znaczenie przy rozliczaniu podatku.

Szczegółowe zasady dokumentowania przyjęcia środka trwałego dokumentem PT opisuję oddzielnie, bo dotyczy to specyficznej sytuacji przekazania składnika między jednostkami.

Dokumenty inwentaryzacyjne

Inwentaryzacja wymaga własnego zestawu dokumentów, który tworzy spójną ścieżkę od zarządzenia po rozliczenie różnic:

• zarządzenie o przeprowadzeniu inwentaryzacji,
• arkusz spisu z natury,
• potwierdzenia sald,
• protokoły weryfikacji,
• zestawienia różnic inwentaryzacyjnych,
• wyjaśnienia osób odpowiedzialnych,
• decyzje o sposobie rozliczenia różnic,
• protokół końcowy.

Dokument inwentaryzacyjny musi umożliwiać wykazanie, jaki składnik objęto spisem, kto dokonał czynności, kiedy ją przeprowadzono, jaki stan ustalono i jak rozliczono różnice między stanem rzeczywistym a księgowym. Czym jest inwentaryzacja w szczegółowym ujęciu i jak przebiega cały proces, opisuję w artykule o inwentaryzacji.

Dokumenty płacowe i pracownicze

Dokumentacja płacowa ma podwójny charakter. Jest podstawą zapisu kosztów wynagrodzeń i jednocześnie dokumentuje obowiązki wobec pracowników, ZUS i organów podatkowych.

Do tej grupy należą:

• listy płac,
• rachunki do umów cywilnoprawnych,
• ewidencja czasu pracy,
• karty wynagrodzeń,
• polecenia wypłaty,
• deklaracje i raporty ZUS,
• dokumenty potrąceń i dokumentacja benefitów.

Rachunek do umowy cywilnoprawnej nie jest samodzielną podstawą rozliczenia. Powinien być powiązany z umową, potwierdzeniem wykonania świadczenia i ewidencją wypłaty – dopiero te trzy elementy razem tworzą kompletną dokumentację.

W pracy przy analizach dla sektora MŚP zwracałem uwagę, że rachunki do umów zleceń często trafiają do księgowości bez żadnego potwierdzenia wykonania zlecenia. To błąd, który może zakwestionować koszt podatkowy podczas kontroli.

Jak długo przechowywać dokumenty księgowe?

Zasada ogólna z ustawy o rachunkowości mówi o 5 latach – ale to minimum, które nie dotyczy wszystkich kategorii.

Listy płac mogą wymagać przechowywania przez 10 lub nawet 50 lat – zależnie od tego, kiedy zatrudniono pracownika i na jakich zasadach ewidencjonuje się jego uprawnienia emerytalne. To jeden z najczęściej niedocenianych obowiązków archiwalnych w małych firmach.

Dokumenty elektroniczne wymagają szczególnej uwagi. Nie wystarczy zachować pliku w formacie umożliwiającym jego otwarcie. Należy zadbać o:

• czytelność i niezmienność,
• integralność i możliwość ustalenia źródła,
• identyfikację osoby wprowadzającej dane,
• powiązanie dokumentu z zapisem księgowym,
• historię zmian i korekt,
• kopie zapasowe i kontrolę dostępu.

Od 2021 r. ustawa o rachunkowości dopuszcza cyfryzację papierowych dowodów i niszczenie oryginałów po zdigitalizowaniu. Wyjątek stanowią dokumenty dotyczące przeniesienia praw majątkowych do nieruchomości – tych oryginałów nie wolno zniszczyć.

Jak poprawiać błędy w dokumentach księgowych?

Błąd w dokumencie źródłowym i błąd w zapisie księgowym to dwa różne problemy wymagające różnych działań.

Jeśli błąd dotyczy faktury, możliwe ścieżki korekty to:

• Faktura korygująca – wystawiana przez sprzedawcę, gdy zmienia się wartość, stawka VAT, dane identyfikacyjne lub przedmiot transakcji.
• Nota korygująca – wystawiana przez nabywcę, ale tylko w zakresie dopuszczonym przepisami VAT, tj. gdy chodzi o pomyłkę w danych stron lub opisie.
• Anulowanie faktury – możliwe wyłącznie wtedy, gdy faktura nie weszła do obrotu i nie dokumentuje wykonanej czynności. Faktura korygująca do zera nie anuluje transakcji w sensie prawnym – zmienia jedynie jej wartość.

Jeśli błąd pojawił się w zapisie księgowym, korekty dokonuje się przez polecenie księgowania (PK), które wyraźnie wskazuje korygowany zapis, jego treść, datę i osobę odpowiedzialną. System rachunkowości nie może usuwać błędnych zapisów bez pozostawienia śladu – każda korekta musi być możliwa do odtworzenia.

Jeden z błędów, który widziałem wielokrotnie u klientów, to usuwanie nieprawidłowych dekretacji bezpośrednio w systemie, bez śladu korekty. Przy eksporcie JPK taka historia przestaje być spójna, a różnice między dziennikiem a deklaracją podatkową stają się niewyjaśnialne.

Wskazówka: Przed zaksięgowaniem każdego dokumentu przeprowadź trzy kontrole – formalną (czy są wszystkie wymagane elementy), rachunkową (czy obliczenia są poprawne) i merytoryczną (czy operacja rzeczywiście miała miejsce i dotyczy działalności). Dopiero po ich pozytywnym przejściu dokument powinien trafić do dekretacji.

Jak dokument wpisuje się w JPK i dlaczego to ma znaczenie?

Każdy dokument księgowy musi być identyfikowalny nie tylko w archiwum, ale też w systemie finansowo-księgowym i w pliku JPK.

Ministerstwo Finansów przewiduje kilka struktur JPK obejmujących dokumentację rachunkowości:

• JPKKRPD – księgi rachunkowe,
• JPKSTKR – ewidencja środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych,
• JPK_PKPIR – podatkowa księga przychodów i rozchodów,
• JPK_EWP – ewidencja przychodów.

W JPKKRPD zapisy muszą zachowywać ciągłość i chronologię, a plik powinien wiernie odzwierciedlać księgi rachunkowe. Przy każdym zapisie musi być możliwa identyfikacja dokumentu źródłowego, kontrahenta, kont syntetycznych i analitycznych oraz odtworzenie dekretacji.

Oznacza to, że niespójność między dokumentem, księgami rachunkowymi, deklaracją podatkową a plikiem JPK to jeden z poważniejszych błędów archiwalnych – i jednocześnie jeden z najczęściej identyfikowanych problemów podczas kontroli skarbowych.

Podsumowanie

Dokumenty księgowe to nie tylko formalność – to fundament, na którym opiera się cały system rachunkowości. Ich podział na dowody zewnętrzne obce i własne, wewnętrzne, zbiorcze, korygujące i rozliczeniowe odpowiada różnym sytuacjom gospodarczym i różnym potrzebom ewidencyjnym. Prawidłowy dowód księgowy musi spełniać wymogi art. 21 ustawy o rachunkowości, a jego opis powinien jednoznacznie identyfikować transakcję. Zasadniczo dokumenty przechowuje się przez 5 lat, choć dla list płac i dokumentów środków trwałych okresy te są dłuższe. Wraz z wdrożeniem KSeF i struktur JPK poprawność dokumentacji staje się też kwestią spójności danych w systemach cyfrowych.

FAQ

Czy faktura pro forma jest dokumentem księgowym?

Q: Czy faktura pro forma jest dokumentem księgowym?
A: Nie. Faktura pro forma nie jest dokumentem księgowym w rozumieniu ustawy o rachunkowości – nie stanowi podstawy zapisu w księgach ani odliczenia VAT, mimo że wygląda jak faktura.

Czy paragon może zastąpić fakturę?

Q: Czy paragon może zastąpić fakturę?
A: Paragon fiskalny z NIP nabywcy do kwoty 450 zł (lub 100 euro) pełni funkcję faktury uproszczonej. Wystawienie do niego zwykłej faktury VAT jest błędem – niedopuszczalnym przez przepisy.

Czy rachunek to to samo co faktura?

Q: Czy rachunek to to samo co faktura?
A: Rachunek wystawiają podatnicy zwolnieni z VAT podmiotowo lub przedmiotowo, którzy nie zdecydowali się na fakturę bez VAT. Funkcja jest podobna, ale rachunek nie uprawnia nabywcy do odliczenia podatku naliczonego.

Czy duplikat faktury ma taką samą moc jak oryginał?

Q: Czy duplikat faktury ma taką samą moc jak oryginał?
A: Duplikat ma tę samą moc prawną co oryginał, ale prawo do odliczenia VAT z duplikatu może powstać w innym okresie rozliczeniowym niż z pierwotnej faktury, jeśli oryginał nigdy nie dotarł do nabywcy.

Co się dzieje, gdy faktura zaliczkowa pokrywa 100% wartości zamówienia?

Q: Co się dzieje, gdy faktura zaliczkowa pokrywa 100% wartości zamówienia?
A: Gdy zaliczka pokrywa 100% wartości, faktury końcowej nie wystawia się wcale. Stanowisko organów podatkowych w tej kwestii jest jednoznaczne i potwierdzone wielokrotnie w interpretacjach fiskusa.